Συλλογικό ποίημα

Κοντά οι ψυχές

κοιμισμένα τρυφερά προσωπάκια

φωτιά

κύκλος

χαίρομαι

χαρά

χαίρομαι με την χαρά των άλλων.

Να μη προδίδω τον εαυτό μου

μονοπάτι

αυτογνωσία

αυτοσεβασμός

φύση ιερή

φύση ζωντανή

φύση που μιλάει

φύση που δε πονάει και δεν υποφέρει.

Ένα υψηλότερο εγώ

Μια θέωση

Είμαι λίγο μπερδεμένη και ζαλισμένη

Φως μου η ομάδα

Δώσε μου τη σπιθίτσα

Ήμουν  σπόρος χθες και βλάστησα

Αγκαλιά είναι φως

Η ματαιότητα κάνει τον εσωτερικό κόσμο τραχύ

Γεμάτες ανάσες δημιουργούν τον κόσμο σου ολόκληρο,

δημιουργούν εσένα

Η αυθεντικότητα είναι μονάκριβη μέσα στα αφιλόξενα πλαίσια του παράλογου ποταμού της πραγματικότητας.

Είμαι παρούσα και αμφισβητώ, για να μη με κατασπαράξει η ανεπάρκεια τους.

Θέλω συμπόνια σε αυτό.

Θέλω μόνο το χώμα να μπορεί να με βουλιάξει.

Μόνο εκεί να αισθάνομαι βυθισμένη.

Έλα χωρίς φόβο στην αγκαλιά

που μυρίζει άνοιξη

Ακούμπησε τη θλίψη σου

στο χώμα, στο νερό της βροχής

εκεί που συναντιούνται  πρόσωπα που αγαπάς και σ’ αγαπούν βαθιά

που καλωσορίζουν τα μοίχεια της ψυχής σου,

χωρίς κριτική.

Είναι ένα μέρος μαγικό

ένας δρόμος που περνά από το απαραβίαστο,το όλον

και οδηγεί εκεί που το βαθύτερο είναι σου ζητά.

Εκεί μυρίζεις άνοιξη

Έχει ηρεμία.

Η φύση αγκαλιάζει,

μια ομάδα που ξεγυμνώνεται αυθεντικά

από ταυτότητες και ιδιότητες.

Γιατρεύει άνευ όρων.

Αγκαλιάζω ένα δέντρο

νιώθω ζεστασιά, οικειότητα, αγάπη, ευτυχία.

Θέλω ξέγνοιαστη ζωή πια

Στην καρδιά υπάρχει ο παλμός του αυθεντικού εαυτού!

Νιώσε ον με όλο σου το σώμα!

Βίωσε τον!

Να βρίσκομαι σε μέρος που μπορώ να είμαι αναπολογητικά εγώ.

Η γάτα στα χέρια μου.

Τα νάζια της.

Η δική της ευτυχία είναι η δική μου ευτυχία.

Να φροντίζουμε χωρίς ερωτήσεις.

Να κοιτιόμαστε στα μάτια και να καταλαβαινόμαστε.

Να πηγαίνουμε πίσω, εκεί που όλα ρέουν φυσικά,

με περισσότερη ανθρώπινη, σωματική προσπάθεια,

αλλά άπειρους φυσικούς πόρους.

Η φύση όπως εκείνη θέλει να είναι.

Η φύση που ονειρεύομαι έχει χρώματα από μόνη της,

όχι αυτά που θέλουμε εμείς να έχει.

Τελικά, όμως, δεν έχω ανάγκη να

μοιραστώ τίποτα με κανέναν, μόνο να είμαι.

Άνθρωπος, σύνδεση, ανάσα.

Συναισθήματα που δεν αποτυπώνονται με λέξεις ακόμα…

Ρόλοι πολλαπλοί που πάλλονται σε κάθε επαφή.

Ευτυχία είμαστε εμείς υπάρχοντας σε σχέση με την Γη.

Ποιος είναι τελικά αυθεντικός;

Ο αυθόρμητος εαυτός που αφιλτράριστα εξομολογείται τις υπόγειες σκέψεις…

Η φύση που ονειρεύομαι δεν έχει όρια και φραγμούς, μονάχα

κόκκινες παπαρούνες που μου υπενθυμίζουν το πάθος…

Ο διακαής  πόθος που μου δημιουργεί η αγέλη,

με οδηγεί ξανά σε μια ατέρμονη αναζήτηση…

Μια συλλογική προετοιμασία

Συσχετισμένες προθέσεις συγχρονίζονται

για να προειδοποιηθούν οι απροσάρμοστες διαχωρισμένες υπάρξεις.

Μυρίζει φωτιά, ζεσταίνονται σώματα,

λιώνουν, αγκαλιάζονται, αφήνουν λίγο από τις εαυτές τους στις άλλες.

Μυρίζουν φωτιά, βράζουν το αλλόκοτο επιβαλλόμενο εγώ.

Ταπεινωμένες αντικρίζουν την απελπισία που προήλθε από την σύγκρουση.

Ειρηνικά επαναστατούν προσφέροντας διακριτικά το πνεύμα τους,

αγκαλιάζοντας την αγκαλιά, ανακατεύοντας την γύμνια τους.

Η υπόκωφη χαρά της ύπαρξης

είναι της μάνας που σου μαγειρεύει

και που κοιμάσαι στην αγκαλιά της όταν νυστάζεις

είναι των ζώων που τριγυρίζουν αμέριμνα

κάτω από τα ανθισμένα δέντρα

και ‘γω στέκω αυθεντικός και αντικριστά

στα δάκρυα για τα βάσανα των αδικημένων

εγώ που αγαπώ και με αγαπούν

με το μέσα μου χορτάτο

χαμένος στην απεραντοσύνη της ύπαρξης.

Αγκαλιά σημαίνει ζεστασιά

μια ενέργεια που μαζί σου αλληλεπιδρά, διαχέεται, διασκορπά

και μετατρέπεται σε κάτι ουσιώδες.

Ευτυχία όμως είναι το να κοιμάσαι με λίγες ανέσεις και αντί για τριβή να οδηγεί στην χαρά.

Δεν καταλαβαίνεις την ύπαρξη του μέχρι την απουσία του.

Αυθεντικότητα σημαίνει το να είσαι ένα με το αυτό,

αλλά ταυτόχρονα να είσαι κάτι ξεχωριστό.

Μια οντότητα που να είναι σύνολο, αλλά δεν ξέχνα ότι απαρτίζεται από την μοναδικότητα.

Είτε αυτό σημαίνει κάτι το τυπικό είτε κάτι το διαφορετικό.

Η φύση που ονειρεύομαι χάνεται

και βρίσκεται στα όρια μιας αρμονικής συνάρτησης

με πλήρη συνάφεια της σπουδαιότητας και της αναγνώρισης

της τόσο πραγματικής αλήθειας όσο και της φανταστικής,

η οποία σου δίνει την δύναμη σύνδεσης.

Αυτή τη στιγμή στην καρδιά μου βυθίζονται

και ταυτόχρονα αναδύονται λέξεις, σκέψεις,

οποιαδήποτε σύγχυση, χάος υπήρξε στο παρελθόν τώρα είναι κάτι καθαρό,

τόσο όσο η ξαστεριά, κάτι διαυγές, κάτι διάφανο κάτι που σε προσκαλεί κάτι που αδημονεί και περιμένει.

ΖωήΓεωργίαΚώσταςΆνναΑντιγόνηΡαφαέλαΣτέλλαΑλέκοςΚώστας