Ο σκίουρος που δεν ήξερε ότι ήταν πανκ
Θυμάμαι όταν πρώτη φορά άνοιξα τα μάτια μου ,μέσα στη σκοτεινή φωλίτσα μας ,μια αχτίδα του ήλιου με θάμπωσε .Τότε η μαμά μου με έπιασε με το στόμα της ,με σήκωσε και με έβγαλε μπροστά από τη φωλιά .
Τι ομορφιά !!!!Πράσινο χρώμα παντού κι εκεί ψηλά στο γαλάζιο χρώμα ένα όμορφο άσπρο πράγμα !
Σύννεφο ,μου είπε η μαμά μου ότι το λένε, αυτή ήταν η πρώτη λέξη που έμαθα !
Από τότε το βράδυ που κοιμάμαι το βλέπω πάντα στον ύπνο μου.
Μετά από κάποιες μέρες άρχισα να πετάω από κλαδί σε κλαδί.
Τι θαύμα !!να είσαι στον αέρα !!Μου βγήκε τότε η πρώτη μου ζήλεια ,ζήλεψα αυτά τα πλασματάκια που πετούσαν ψηλά στον ουρανό ,ανάμεσα στα δέντρα και μερικές φορές κάθονταν στην κορφή των δέντρων που εγώ δεν μπορούσα να πάω ….Τι όμορφα πράγματα θα έβλεπαν ,σκεφτόμουνα .
Μέχρι που ένα βράδυ ,εκεί στο όνειρό μου ,έτσι όπως πηδούσα από ένα κλαδί σε ένα άλλο, πήδηξα μακριά και γραπ!!!πιάστηκα στην άκρη ενός κλαδιού , λύγισε τόσο πολύ , μου έδωσε μια ,οοοπς, που με πέταξε πολύ ψηλά και ανέβηκα πάνω στο αγαπημένο μου σύννεφο.
Από τότε κάθε μέρα ξυπνούσα ευτυχισμένος γιατί κάθε βράδυ έβλεπα αυτό το όνειρο ,λαχταρούσα να κοιμηθώ !!!
Μια μέρα όμως ,κάπου μακριά υπήρχαν αρκετά μαύρα σύννεφα , ξαφνικά ακούστηκε ένας πολύ δυνατός θόρυβος και άναψε στον ουρανό μια φωτιά πολύ δυνατή και γρήγορη που έκαψε ένα δέντρο.
Φοβήθηκα τόσο πολύ που έτρεξα γρήγορα στην αγκαλιά της μανούλας μου.
<<Μη φοβάσαι αυτά γίνονται πέρα εκεί ,πολύ μακριά δεν κινδυνεύουμε ούτε το σπίτι μας ούτε η όμορφη ουρίτσα σου!!>>,με παρηγόρησε η μαμά μου.
Εγώ όμως πια φοβόμουν όταν άστραφτε…γι αυτό πήγα και έσκαψα κάτω από μια μεγάλη πέτρα ,μια τρύπα κι όποτε αστράφτει ,τρέχω και κρύβομαι εκεί. Τα αδέρφια μου και οι γονείς μου γελάνε και με κοροϊδεύουν ,αλλά δε με πειράζει γιατί εγώ νιώθω ασφάλεια εκεί μέσα.
Η ουρά μου είναι πολύ όμορφη, κάθε μέρα κατεβαίνω στο ποτάμι την πλένω και τη χτενίζω με τα νυχάκια από τα μπροστινά ποδαράκια μου.
Όπως μάζευα καρπούς από το δάσος ,μάζευα και διάφορα φρουτάκια πολύχρωμα ,μου ήρθε τότε η ιδέα να βάψω με αυτά την ουρίτσα μου . Κάθε μέρα της άλλαζα και χρώμα !
Μετά άρχισα να μαζεύω λάσπη και τέντωνα έτσι τις τρίχες της, τις έβαφα και χαρούμενος γυρνούσα στη φωλιά …Όλοι γέλαγαν μαζί μου ,γελούσα κι εγώ ,ήμουν τόσο χαρούμενος που έκανα τα άλλα ζωάκια να γελάνε, μάλιστα μια μέρα ένα από αυτά μου είπε ότι είμαι ένας πανκ σκίουρος !!
– Πανκ; Τι είναι αυτό ; το ρώτησα
– Όταν μεγαλώσεις θα μάθεις , μου απάντησε κι έφυγε….
Δεν ξέρω τι θα γίνει όταν μεγαλώσω ,αλλά περνάω κάθε μέρα υπέροχα, τώρα !!!!
Κωστής Δελάκης (Σκιουράκης)