Σπονδή στους άσπονδους…..

Περπατούσε σκεφτικός . Αυτά που έγιναν χθες βράδυ περνούσαν σαν ταινία τρόμου από το μυαλό του ξανά και ξανά. Μια έκφραση σπασμού είχε χαραχτεί στο μέτωπο και γύρω από το στόμα του. Πονούσε το πρόσωπο του.

Έπρεπε να αποφασίσει γρήγορα.

Απογοητεύτηκε με τον εαυτό του που δεν μπορούσε να είναι ξεκάθαρος με το τι έπρεπε να αποφασίσει ή να θεωρήσει σωστό. Ο αγριόγατος φίλος του; Τον αγαπούσε λέει….Σχεδόν θύμωνε με αυτό.

Ήταν αστείο, εξοργιστικό και ταυτόχρονα γοητευτικό. Σε ποιον έπρεπε να αποδείξει κάτι;

Σε κανένα. Η συνειδητοποίηση τον έκανε να νιώθει χαζός.

Ποτέ δε χρειαζόταν ….. Τότε τι έκανε τόσον καιρό; Σχεδόν σε όλη του τη ζωή.

Ποιοι του τσαλάκωναν την αξιοπρέπεια και τον πατούσαν κι αυτός γελούσε αυτάρεσκα;

Ποιοι τον γονάτιζαν μέχρι να συρθεί και τον έκαναν να πιστεύει ότι τον φρόντιζαν;

Ένιωθε ναυτία. Η συνειδητοποίηση τον έκανε να κάνει δύο πηδήματα πίσω, να προσπαθήσει να δει τη μεγάλη εικόνα. Τα κομμάτια του παζλ δεν έδιναν καμία πληροφορία. Αποσπασματικά ψήγματα ενοχής που συνενώνονται σε μια εικόνα λύπης και λήθης …..

Μπορώ να θυμώσω και λίγο…. Αλλά μόνο με εμένα με κανέναν άλλο…. Δε με αφορά πια.. και έχω και θέλω και μπορώ και είμαι και ακουμπώ και πλησιάζω και απομακρύνομαι και πετώ και χορεύω και φεύγω και ξαναέρχομαι και είμαι και δεν είμαι… Και κρύβομαι και εμφανίζομαι αν θέλω κι αν αξίζει και χορεύω ξανά…. και η αγάπη σου για μένα  με χαϊδεύει με  γεμίζει και με πνίγει και  μπορώ και δεν μπορώ να  το / σε αντέξω… Θα χορεύω..

Λίνα