Το ρολόι
Κάποτε ήμουν νέο, όμορφο, λειτουργικό. Ήμουνα απαραίτητο εργαλείο της καθημερινότητας των ανθρώπων που ζούσαν και εργάζονταν εδώ. Κανείς δεν περνούσε…
Γράμμα από το 2224 στο 2024
Αγαπητή μου προγονή Ζω σ’ ένα διαφανές θερμοκήπιο. Τα σπίτια είναι κι αυτά διαφανή. Φυτά γύρω μας υπάρχουν ελάχιστα, φυτεμένα…
Η ομορφιά της κάμπιας
Η ομορφιά της κάμπιας βρίσκεται στον πόνο. Τα βαθύτερά της χρώματα είναι τα φτερά της, ζαλίζουν τις βαριές πατημασιές και…
Το κόκκινο δέντρο
Αμέσως τράβηξε την προσοχή μου…Στεκόταν μόνο του ,αγέρωχο, σε μια μεγάλη, γυμνή από άλλο ίχνος βλάστησης, αυλή ενός παλιού ,επιβλητικού…
Κάμπια γεννήθηκα
Κάμπια γεννήθηκα. Στη Γη. Έναν μήνα ζω τώρα. Στην αρχή ντρεπόμουν που σέρνομαι, έξω τριχούλες και παχάκια. Μια μέρα -κάπου…
Περπατώντας στα Άγρια μονοπάτια της μάθησης
Με τον Στέλιο Πανταζίδη γνωριστήκαμε βαθιά στο 3ο Συμπόσιο Άγριων Παιδαγωγικών, όπου συνεμπνευστήκαμε και εξερευνήσαμε πρακτικές που αντιστέκονται στην «εξημέρωση»…
Σπονδή στους άσπονδους…..
Περπατούσε σκεφτικός . Αυτά που έγιναν χθες βράδυ περνούσαν σαν ταινία τρόμου από το μυαλό του ξανά και ξανά. Μια…
Κάμπια
Είναι ένα μεγαλειώδες πλάσμα, αλλά δεν το ξέρει ακόμη. Δείχνει συνεχώς αχόρταγη και αγουροξυπνημένη. Μονίμως έχει τα μαλλιά της καρφάκια.…
200 χρόνια να χωρέσουν σε 20 γραμμές…
Δέντρο είμαι…ζω στο δάσος….200 ολόκληρα χρόνια. Ο αέρας μου τραγουδά, περνά ανάμεσα από τα κλαδιά μου, ψιθυρίζει, χαϊδεύει, δροσίζει, με…
Ο αγριογατούλης
Ήτανε λέει κάποτε ένας αγριόγατος, που κάπως δεν έμοιαζε με τους άλλους. Είχε μια περπατησιά ανάλαφρη και αγέρωχη ταυτόχρονα, που…
200 χρόνια ζωή
Την ξύπνησε ο πρωινός ήλιος και δυο κοκκινολαίμηδες που ερωτοτροπούσαν στα κλαδιά της. Δεν της άρεσε αυτό. Αυτός ο ήχος…
Ο σκίουρος που δεν ήξερε ότι ήταν πανκ
Θυμάμαι όταν πρώτη φορά άνοιξα τα μάτια μου ,μέσα στη σκοτεινή φωλίτσα μας ,μια αχτίδα του ήλιου με θάμπωσε .Τότε…