Κάμπια γεννήθηκα

Κάμπια γεννήθηκα.

Στη Γη.

Έναν μήνα ζω τώρα. 

Στην αρχή ντρεπόμουν που σέρνομαι, έξω τριχούλες και παχάκια.

Μια μέρα -κάπου την 4η μέρα θα ήταν- κατάλαβα ότι είμαι υπέροχη, ότι οι μέρες που έχω, όπως κι αν είμαι ή θα γίνω, είναι πολύτιμες!

Όταν γίνω κουκούλι. θα αράξω! Θα χαλαρώσω! Διακοπάρες!

Όταν γίνω πεταλούδα, θα διασκεδάσω, θα φλερτάρω ανελέητα.

Τώρα χρειάζεται να προσέχω τις πατημασιές των μεγάλων.

Πέρασε χθες ένα σκουλίκι από δίπλα μου και με κοίταξε με υποτίμηση… Τί σνομπ!

“Θα τα πούμε σε έναν μήνα, bro!” σκέφτηκα.

Τρελαίνομαι στην ιδέα ότι αύριο θα αναρριχηθώ στον κορμό εκείνου του έλατου, ενώ θα ακούω τους κοκκινολαίμηδες απο ‘κει!

Αυτός ο βλαμμένος ο λαγός παραλίγο να με πατήσει μόλις… Ουφ!

Τέλος πάντων…

Έχω πολλά μικρά και μεγάλα όνειρα…ένα για κάθε στιγμή μου.

Έχω ένα μεγάλο όνειρο… να πετάξω, να χορέψω πάνω, γύρω απ΄το έλατο.

Ενώ πετάω, να κοιτάξω στα μάτια τον αγριόγατο, τον σκίουρο, το φίδι…

Να λάμψω στον ήλιο. 

Άνθρωπε, βγάλε με φωτογραφία, αν προλάβεις. Τώρα φεύγω! 

Σοφία