Δέντρο δίχως όνομα…
Δέντρο δίχως όνομα…
Ήταν ένα μακρύ και δύσκολο καλοκαίρι, βάδιζα μέσα στο δάσος ανάμεσα σε έλατα και τότε το αντίκρυσα. Ήταν το πιο περίεργο δέντρο του δάσους .
Το συνάντησα σχεδόν στην κορυφή του βουνού. Αμέσως με τράβηξαν τα σγουρά κοκκινωπά μαλλιά του που ανέμιζαν στον βουνόσιο αέρα, ο οποίος τα χάιδευε απαλά . Έμοιαζε κουρασμένο από τα χρόνια και τις εμπειρίες που κουβαλούσε στις πλάτες του.
Το πλησίασα , ήθελα να το γνωρίσω. Μιλούσε με κατανόηση για όλα τα άλλα πλάσματα, ακόμα και για τους ανθρώπους. Οι άνθρωποι του προκαλούσαν λύπη, ο τρόπος που ζουν του προκαλούσε θλίψη…
Στα χρόνια που πέρασαν είχαν δει πολλά τα μάτια του…!!!
Είδε πυρκαγιές που έκαψαν τους συντρόφους του και έκαναν το δάσος αποκαΐδια. Το ίδιο σώθηκε, αλλά οι πληγές από τις απώλειες το πονούσαν για καιρό. Έτσι άρχισε να προσπαθεί να μη σκέφτεται όσα είχαν συμβεί, προσπαθούσε να τα ξεχάσει όλα, να μην θυμάται τα παλιά.
Και τα κατάφερε, τα ξέχασε όλα …δεν θυμόταν καν το όνειρο που έβλεπε την προηγούμενη νύχτα.
Συχνά ευχόταν να είχε πόδια , να μπορούσε να ταξιδέψει μακριά…αλλά καθώς αυτό δεν μπορούσε να γίνει έβρισκε τρόπους μαγικούς να επικοινωνεί με τα άλλα δέντρα που μόνο αυτό γνώριζε.
Ακούμπησα στον ταλαιπωρημένο από τα χρόνια κορμό του, το αγκάλιασα και το ρώτησα να μου πει το όνομά του…μου απάντησε πώς το είχε ξεχάσει κι αυτό , δεν θυμόταν …
Ήταν το δέντρο χωρίς όνομα!!!
Μαρία Τσόγκα