200 χρόνια ζωή

Την ξύπνησε ο πρωινός ήλιος και δυο κοκκινολαίμηδες που ερωτοτροπούσαν στα κλαδιά της. Δεν της άρεσε αυτό. Αυτός ο ήχος την ενοχλούσε. Θυμήθηκε την πρώτη φορά, πριν απο πολλά χρόνια, που είχε σταθεί πάνω της ένα αρσενικό πουλί και προετοίμαζε τη χορογραφία του, για να είναι έτοιμο να την παρουσιάσει σε κάποιο σύντομο, μάλλον έρωτα για ένα θηλυκό. Το δέντρο χαμογέλασε στη σκέψη αυτή και θυμήθηκε και τους δικούς της έρωτες. Θυμήθηκε πώς έχασε κάποιους απο αυτούς και πώς έχασε όλη την κοινότητα, σε μια απο τις μεγάλες πυρκαγιές, κάποια χρόνια πριν. Ίσως είναι το χειρότερο που έχει να θυμάται. Εκείνες τις μέρες που ξύπναγε και μετρούσε τους χαμένους συντρόφους. Και αυτή η μυρωδιά της στάχτης..Ήταν πια το μόνο δέντρο που είχε επιβιώσει απο εκείνες τις φωτιές. Δίπλα του όλα νεότερα, που ξεπετάγονται κατα καιρούς και τουλάχιστον έχει παρέα. Σίγουρα ποτέ δεν μπόρεσε να κάνει κουβέντες που ξεκινούν για παράδειγμα: “Θυμάσαι τότε που..” ή δεν μπορεί να μοιραστεί το γέλιο που βγαίνει απο τις αστείες μνήμες. Αυτά τα νέα δέντρα δεν έχουν πια χιούμορ, μάλλον άλλαξαν οι εποχές.

Είχε χαθεί σε αυτές τις σκέψεις και η ταλάντωση του κλαδιού, που σήμανε το τέλος του ραντεβού των κοκκινολαιμηδων, την επανέφερε στο εδώ και τώρα. 

Ένα χαμόγελο σχηματίστηκε λίγο πάνω απ τις ρίζες.

Κατερίνα