Ο αγριογατούλης

Ήτανε λέει κάποτε ένας αγριόγατος, που κάπως δεν έμοιαζε με τους άλλους. Είχε μια περπατησιά ανάλαφρη και αγέρωχη ταυτόχρονα, που λες -να ένα αρσενικό! Όμως κάποιες φορές τον έβλεπες να στριφογυρίζει αμήχανα τα δάχτυλα του στα μαλλιά, σα να ντρεπόταν όταν τραβούσε τα βλέμματα.

Ήθελε πολύ λέει να γίνει πατέρας. Και φυσικά έγινε! Και τι πατέρας! Εκεί που κάτι άλλοι Α male τρώνε τα παιδιά τους, αυτός έπαιρνε τα μικρά του γατάκια να τους μάθει τη ζωή. Άλλοτε πήγαιναν κι έκαναν με τις ώρες καρτέρι στους κοκκινολαίμηδες – που τους αγαπούσαν μεν, αλλα πότε πότε τσάκωναν και κανέναν. Άλλοτε μάθαινε στα μικρά πώς να κρύβονται από τον άνθρωπο, το μεγαλύτερο θηρίο. Άλλοτε σκαρφάλωναν παρέα δέντρα και απόκρημνες πέτρες.

Να σας πω την αλήθεια, τα ζηλεύω τα γατάκια του. Είναι ο δάσκαλος που θα ήθελα να έχω. Να με παίρνει από το χέρι και να μου μαθαίνει, μέρα με τη μέρα την εμπιστοσύνη στη ζωή, την αυτοπεποίθηση και την αυτονομία. Τυχερά γατάκια!

Ζωή