200 χρόνια να χωρέσουν σε 20 γραμμές…

Δέντρο είμαι…ζω στο δάσος….200 ολόκληρα χρόνια. 

Ο αέρας μου τραγουδά, περνά ανάμεσα από τα κλαδιά μου, ψιθυρίζει, χαϊδεύει, δροσίζει, με καλεί σε παιχνίδι…

Σκέφτομαι…ίσως να ήθελα πόδια, να μετακινηθώ, να ταξιδέψω, να γνωρίσω νέους τόπους.

Μα εγώ μόνο ψηλώνω και πάω με τη σκέψη μου εκεί που δεν γνωρίζω πως είναι…

Πολλοί μ’ αγκαλιάζουν, σκαρφαλώνουν πάνω μου, τρέφονται από μένα, χρησιμοποιούν τη σκιά μου για να δροσιστούν, να ηρεμήσουν, να ονειρευτούν… Φεύγουν….

Τη φωτιά δεν τη μισώ. Έχω δει ανθρώπους να μαζεύονται γύρω της, να μοιράζονται όνειρα, αγκαλιές, γέλια… Φοβάμαι όμως στη σκέψη πως για να ανάψει η φωτιά πρέπει εγώ να καώ. 

Πολλές φορές νιώθω κουρασμένο…λέω ΦΤΑΝΕΙ…

Μα κάθε μέρα βραδιάζει  και ύστερα απλά ξημερώνει ….

Κωνσταντίνα